Abstract

Στην παρούσα διπλωματική εργασία επιχειρείται η μετάβαση από τα συστήματα αυτομάτου ελέγχου συνεχούς χρόνου στα αντίστοιχα διακριτού χρόνου. Η βελτιστοποίηση τόσο των αναλογικών όσο και των διακριτών γίνεται με βάση το κριτήριο του βέλτιστου πλάτους, με στόχο τον προσδιορισμό των βέλτιστων παραμέτρων του συστήματος και την καλύτερη απόκριση αυτού. Η διακριτοποίηση των συστημάτων γίνεται με χρήση του μετασχηματισμού Ζ, ο οποίος με τη σειρά του υλοποιείται με πολλούς τρόπους που βρίσκουμε στη βιβλιογραφία. Στα δύο πρώτα κεφάλαια χρησιμοποιούμε τύπους αντικατάστασης, όπως τον απλό (Simple) και το διγραμμικό (Tustin) μετασχηματισμό. Στο τρίτο κεφάλαιο εφαρμόζουμε απευθείας μετασχηματισμό Ζ σε ολόκληρο το σύστημα κλειστού βρόχου, ενώ στο τέταρτο ο μετασχηματισμός Ζ γίνεται μόνο στον ελεγκτή, με αποτέλεσμα να καταλήξουμε σε ένα «υβριδικό» σύστημα κλειστού βρόχου, ταυτόχρονα αναλογικό και διακριτό. Τέλος, στο πέμπτο κεφάλαιο αναφέρονται συγκεντρωτικά τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα κάθε τρόπου διακριτοποίησης και γίνεται εφαρμογή τους σε πραγματικά συστήματα αυτομάτου ελέγχου. Προτείνονται επίσης διάφορα κριτήρια για την επιλογή της βέλτιστης περιόδου δειγματοληψίας και επιβεβαιώνεται η πολύ στενή σχέση μεταξύ του αναλογικού και του διακριτού συστήματος με τη μείωση της .